Door: Heleen Koele

Zondag, eerste paasdag: het laatste concert van de tour in Breda. Wat een schattig kerkje is de Lutherse kerk. Onopvallend in de drukke winkelstraat. Tot de laatste stoel helemaal uitverkocht en toch een intieme setting. We kunnen elkaar goed horen en Lucretia van der Vloot (Maria Magdalena) is in topvorm, dus het wordt een prachtige voorstelling.

In het publiek twee zoons die hun moeder hebben meegenomen. Zij huilen allebei en pakken hun moeder tijdens de voorstelling bij de hand vast. Moeder heeft geen tijd om te huilen, ze zit intens te luisteren en neemt alle woorden in zich op. Af en toe knikt ze instemmend. Beide zoons bedanken mij na afloop in tranen en moeder zegt “dit verhaal moet verteld worden!” Ik ben er stil van, ze heeft gelijk.

Want hoe actueel wil je het hebben?

YouTube video

Elke dag gebeurt hier hetzelfde
Een groep komt van links, een groep komt van rechts
En in het midden ligt wat beiden kanten willen hebben
Vlees-grond-olie-vrouwen
Ieder is bereid zijn leven ervoor te wagen, dus dat is wat er gebeurt.
(Vera Morina)

Na elke voorstelling is er de behoefte om na te praten: over polarisatie, over de waarde van de twijfel, over het weggummen van vrouwen, over dit nieuwe perspectief en natuurlijk over de muziek. In de auto terug naar Zwolle zijn Sytse en ik stil. We zijn natuurlijk moe (8 concerten!) maar we denken ook na over de impact van een project als dit op het publiek maar ook op onszelf.

In de groepsapp Volgens Maria Magdalena verwoord ik het als volgt:

“Er is niets, dan ontstaat een idee, daarna een hele hoop werk en ineens staat er dan iets dat mensen ontroert en doet nadenken.”

Hoe mooi is dat?

Een enorm dank je wel aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt want laten we wel wezen: “It takes a village to raise a child”. Sytse en ik gaan kijken hoe we dit kind verder kunnen laten opgroeien.

Foto’s: Christein van Hoffen